an Iliz digor

Genre
Contes & nouvelles
Langue
Breton
Source
Les sources sont particulières à chaque texte
Remarques
Nous avons modernisé l’orthographe tout en conservant certaines tournures d'origine (mutations, particules verbales...).
Transcription
Sébastien Marineau
Dans le même ouvrage :

Ur c’hemener eus Kinoualc’h e Berrien a veze o wriat a-hed an deiz. Pa zeue d’ar gêr, e c’houlenne e vugale digantañ avaloù ha per, a-wechoù frouezh all, hervez koulz ar bloaz.

 

Un devezh e tistroas e c’hodelloù goullo. – « Avaloù tad ! Avaloù tad ! » a grias ar vugale. – « Roit peoc’h bugaligoù ! Me a ya da laerezh ur sac’had evidoc’h da vourc’h ar Fouilhez… »

Pa ’n em gavas er vourc’h, e welas eno kiger e vro. – « O ! kemener, da belec’h ez ez ’ta ken diwezhad ? » – « Da laerezh avaloù evit va bugale. Ha te, kiger ? » – « Peogwir ez teus lavaret din ar wirionez, me a vo distag ivez ganez. Bet ’on, er beure-mañ o klask prenañ ul leue bihan, met n’eo ket bet roet din, ha bremañ e rankan e laerezh. Va ostizien a fell dezho kaout kig… »

Mat, a lavaras ar c’hemener ! Mar karez, e tistroimp a-gevret. An hini en do graet e dro da gentañ a c’hortozo egile dindan porched an iliz ». – « N’oufen tra gwelloc’h » a respontas ar c’higer.

Ar c’hemener a reas buan e dro. Da c’hortoz e genvroad, ec’h azezas er porched hag en em lakeas da zebriñ avaloù. Kaer en doa gortoz, ne wele ket ar c’higer. Hemañ, p’en doa laeret e leue, a oa aet war-eeun d’ar gêr, kement a drouz a rae e loen o vlejal !

Koulskoude, ar c’hemener a gendalc’he da zebriñ avaloù.

E-keit-se, ar sakrist a nozvezhie er presbital. A-barzh ma’z eas d’ar gêr, e c’houlennas outañ ar person ha n’en doa ket alc’hwezhiet dor an iliz. – « N’em eus ket, a lavaras ar sakrist, met he serriñ a rin en ur vont da gousket. »

 

P’en em gavas e-tal ar porched, e klevas chaokat, hag e kemeras aon. Setu eñ distro d’ar presbital. – « Petra zo ’ta, a reas ar person ? » – « Aon ! Unan bennak en em zalc’h dindan ar porched. »

Ar person a bedas ar c’hure da vont da welet gant ar sakrist.

« Angn ! Angn ! » Setu ar pezh a glevjont. Hag int war o c’hiz, spontet, d’ar presbital. – « Bremañ, ’michañs, ez eo alc’hwezhiet an nor ? » – « N’eo ket, a respontas ar c’hure, rak va-unan em eus klevet trouz, ha peseurt trouz ! Angn ! Angn ! Evidon, ne greden ket tostaat ouzh an iliz ! » – « Jezuz ! neuze an iliz a chomo digor ! Panevet ez on-me kamm, ez oan aet d’he serriñ. » Ar c’hure a lavaras neuze d’ar sakrist : « Dougit an aotroù person war ho kein. » Ha kerkent an daou-mañ a yeas war-zu an iliz.

An hevelep trouz a glevjont. – « Va Doue ! a lavaras ar sakrist; » – « Kerzh atav ! » a urzhias ar person. Pa dostajont, e krias ar c’hemener : « Setu ar c’higer hag e leue !… » Hag e reas d’ar person ur piñsadenn ken kriz en e revr ma hopas : « An diaoul ! An diaoul ! Harz an diaoul ! » Ar paourkaezh sakrist hag e samm a redas en-dro d’ar presbital.

Abaoe, dor an iliz a chom dibrenn e-pad an noz.

 

Kontet gant J.-L. Camm, 82 vloaz, eus Kerberoù, er Fouilhez, ha lakaet dre skrid gant Ivonig Picard.