Paotred Ploveur

Genre
Poésie
Langue
Breton
Source
Paris, Alphonse Lemerre, 1879
Remarques
Nous avons modernisé l’orthographe tout en conservant certaines tournures d'origine (mutations, particules verbales...).
Transcription
Sébastien Marineau
Dans le même ouvrage :

    gwerz

    I
Tud yaouank, tud glac’haret da guitaat ar vro,
Kasit ganeoc’h, kasit an esperañs atav :
Skediñ a ray war hoc’h hent evel ur sterenn gaer,
Ha dirak ho taoulagad pa zistrofet d’ar gêr.

    II
– Bez’ ez oe un amzer, un amzer zu ha kriz,
An holl dud yaouank a roe mallozh d’o yaouankiz,
A-rummadoù da Vro-C’hall mont a raent pep bloaz,
Allaz ! Ne zistroent mui da Vreizh-Izel biskoazh !

    III
Nann ! E nep lec’h eus a Vreizh ne weled o vale
Nemet ar re vac’hagnet, re gozh, ha bugale ;
Ne oa gour da labourat na da vleinañ an el* ;  [pe eler, arar] 
Ar gwragez a ehanas en diwezh da c’henel.

    IV
Napoleon oa ar roue, ar gwir vleiz a vrezel
Hep truez d’ar mammoù paour a skrape o bugel :
Lavaret ’reer er bed all emañ en ul lennad,
Emañ betek e c’henoù en ur poull leun a wad.

    V
Pa’z oe anvet re Ploveur d’al lazherezh vras-se :
« Ar bleiz zo gant an deñved, emezint-i neuze !
Ya ! An droug a zo warnomp ! Dougomp eta hon droug
Ha d’al loen gouez ha ferv astennomp hor gouzoug. »

    VI
D’ar beleg e lavarjont : « Setu deiz an anken,
Gwiskit ar stol wenn ha du evit hor binnizhien* » ;    [pe bennigañ] 
D’o c’herent : « Gwiskit ivez ho tilhad kañv ha du » ;
D’ar c’halvez : « Grit evidomp, grit un arched diouzhtu ».

    VII
Tra spontus ! Dre ar parkoù hag al lann o gwelet
Ar soudarded yaouank-se o tougen o arched :
Renañ a raent d’o bez ha dirazo ar c’hañv*,    [c’haoun] 
O kanañ gant ar beleg pedenn an anaon*.    [anaoun]

    VIII
Meur a zen garantezus eus an holl drevioù
Oa deuet gant gouloù koar, ar c’hloc’h hag ar c’hroazioù,
Daoulinet war lez an hent un darn a lavare :
« It, kristenien ! Evidoc’h pediñ a raimp Doue. »

    IX
E-kreiz lann vras ar Gozker, war lezenn ar barrez,
Chom a reas tud ar c’hañv ; eno oe an enkrez :
En arched e oa taolet o blev, o gouriz,
Hag ar c’hañv holl a ganas neuze : DE PROFUNDIS !

    X
An tadoù a hirvoude, allaz ! Hag ar mammoù
A strinke o tifronkañ o ene d’an neñvoù ;
An holl etre o divrec’h a c’halve o mibien
I, evel pa vent marv, ne lavarent mui ken.

    XI
En ur sioulded gristen, hag hep sellet a-drek,
Kuit ’ejont o tilezel o buhez gant Doue ;
A-hed ar wenodennoù ez aent daou-ha-daou,
Ken trist hag an anaon, tristoc’h hep lâret gaou.

    XII
Gant Doue eo m’int, siwazh ! Ha dindan an douar
O eskern a zo gwennoc’h [eget] ar gouloù koar,
Ar gerent nec’het ivez er bez zo diskennet :
An tadoù hag ar mibien, holl ez int tremenet !

    XIII
– Tud yaouank, tud glac’haret da guitaat ar vro,
Ar peoc’h a zo er bed hag ar bed a zo brav,
It eta a galon vat e-pad ho yaouankiz !
C’hwi a lavaro un deiz : « gwelet em eus Pariz ! »

    e miz ebrel 1839