daskor - facebook  daskor - css

Daskor

Buhez Sant Ronan

barzhaz breizh - buhez sant ronan (la légende de saint ronan)
Genre
Poésie
Langue
Breton
Source
Paris, Didier et Cie Libraires, 1867
Remarques
Nous avons modernisé l’orthographe tout en conservant certaines tournures d'origine (mutations, particules verbales...).
Transcription
Sébastien Marineau
Dans le même ouvrage :

An aotroù Ronan benniget
’Enez Iverni* a oa ganet,    [Iwerzhon] 
’Bro-Saoz, en tu all d’ar mor glas,
Dimeus a penntizien vras.

Ur wech ma oa en e bedenn,
En doa gwelet ur sklêrijenn
Hag un ael kaer gwisket e gwenn,
A gomzas outañ evel-henn :

– Ronan, Ronan, kerzh alese ;
Gourc’hemennet eo gant Doue
Evit saveteiñ da ene,
Mont da chom e douar Kerne. –

Ronan ouzh an ael a sentas,
Ha da chom e Breizh e teuas,
Kent e traoñ Leon, ha goude
E koad Neved*, e bro Kerne.    [la Forêt Sacrée e galleg

Daou pe dri bloaz oa pe ouzhpenn,
M’oa eno ’ober pinijenn,
Pa oa ur pardaez ’toull e zor,
War e zaoulin, dirak ar mor ;

Ken a lammas ur bleiz er c’hoad,
A-dreuz en e veg un dañvad ;
Ha war e lerc’h un den, timat,
Hag a ouele, gant kalonad ;

Ha Ronan gant truez outañ,
A bedas Doue evitañ :
- Aotroù Doue, ha me ho ped ;
Grit na vo an dañvad taget ! -

Ne oa ket e bedenn lâret,
Pa oa an dañvad degaset,
Hep droug ebet, war dreuz an nor*,    [K nour] 
Dirak Ronan hag an o’ac’h paour.

Ac’hano da zont an den kaezh
’Deue d’e welet alies ;
Gant plijadur bras e teue
Evit klevet komzoù Doue.

Hogen ur c’hwreg a oa gantañ,
Hag hi gwall bizh, anvet Keban,
Hag hi a zeuas d’argasiñ
Ronan en abeg d’e hini.

Un deiz a oa bet d’e gaouet*    [d’e gavout] 
Ha trouz de’añ hi devoa graet :
- Chalmet hoc’h eus tud ma zi-me,
Ma gwaz koulz ha ma bugale.

Ne reont ’met ho tarempred holl,
Ha ma danvez a ya da goll.
Ma na sentit ouzhin muioc’h,
Kaer ’po chilpat, me ’rey ganeoc’h ! -

En he fenn e lakas neuze
Da c’hwanañ den santel Doue.
Hag hi mont da gaout ar Roue,
Gradlon, en tu all d’ar menez :

– Aotrou Roue, ha me ho ped ;
Ma flac’hig-me zo bet taget :
Ronan Koad Neved ’deus her graet ;
O vont da vleiz ’meus her gwelet. –

Evel ma oa bet tamallet
Ronan da Gemper oa kaset,
Ha taolet e-barzh ur c’hav don
A-berzh aotroù roue Gradlon.

Met ac’hane pa oa tennet,
Diouzh ur wezenn e oe staget,
Ha daou gi gouez ha diboellet
Warnezhañ timat oa laosket.

Hag eñ hep man na kaout aon
A reas ur groaz war e galon ;
Ken a dec’has ar chas raktal
Evel diouzh an tan, oc’h harzhal.

Gradlon pa welas kement-se
A lavaras d’an den Doue :
– Na petra ’vat a rin-me deoc’h
P’emañ Doue en tu ganeoc’h ?

– Netra ’vat me na c’houlennan,
Nemet truez d’ar c’hwreg Keban ;
He bugelig n’eo ket marv,
Ganti en arc’h oe klozet bev. –

An arc’h a oa ket degaset,
Ar bugel enni oe kavet,
Hag eñ war e gostez marv ;
Ha Sant Ronan e lakaas bev.

An aotroù Gradlon hag e dud,
Souezhet-bras gant ar burzhud,
’N em strinkas dirak Sant Ronan,
O c’houlenn trugarez outañ.

Hag eñ e-maez, d’ar c’hoad en-dro,
Da chom di betek e varv ;
Eno oc’h ober pinijenn
Ur maen kalet dindan e benn ;

Gantañ krogen un ounner vrizh,
Ur skoultrig gweet da c’houriz,
Ha da evañ dour ar poull du,
Ha bara poazhet el ludu.

Pa zeuas e dremen diwe’añ,
Pa eas kuit deus ar bed-mañ,
Daou ejen gouez kann diouzh ar c’harr,
Tri eskob d’e gas d’an douar.

Hag i degouezhet gant ar stêr,
Ha kaout Keban diskabell-kaer,
Oc’h ober lizioù d’ar gwener,
Daoust da wad Jezuz, hor Salver ;

Hag hi sevel he golvazh prenn,
Ha darc’hañ gant korn un ejen,
Ken a zilammas gwall-spontet,
E gorn gant an taol diframmet.

– Kae, mab gagn, kae da’z toull en-dro !
Kae da vreinañ gant chas marv !
Ne vi ket kavet bremañ mui
Oc’h ober goap ac’hanomp-ni. –

N’oa ket he genoù peurserret,
Pa oa gant an douar lonket
E-touez moged ha flammoù-tan,
E-lec’h ma c’helver Bez Keban.

Mont a eure atav ar c’harr,
O kas Sant Ronan d’an douar ;
Pa chomas sonn an daou ejen,
Hep kerzhet mui na raok na dreñv.

Eno e oe laket ar sant,
Evel ma kreder ’oa e c’hoant ;
E penn an nec’h eus ar c’hoad glas,
Eeun-hag-eeun dirak ar mor bras.